It’s not all bad

dsc06567Ik schrijf zojuist als titel voor deze post ‘it’s not all bad’ en in plaats van voor schrijf ik for. In mijn leven waar misschien wel meer dan de helft zich afspeelt in het Engels is het grappig om te merken dat ik af en toe switch naar het Nederlands en andersom. Meestal heb ik het niet door. Misschien is het omdat ik net een Nederlandse blogpost las op zijstraatjes.wordpress.com, of omdat mijn gedachten toch zich nog enigszins in het Nederlands bevinden. (Allemaal geen goede taal, i know). Waarom schrijf ik dan wel zo chaotisch? Ik zocht vandaag een liedje op dat ik pas had gequote aan iemand die ik kende. Ik heb van die ‘go to’ lyrics die ik tof vind omdat ze iets omschrijven precies zoals het voelt. Veel van die teksten komen van Aaron Sprinkle. Toen ik het liedje wat ik tof vond googlede ‘the boy who stopped the world’ kwam ik een hele akoestische setting met Aaron Sprinkle tegen waarin hij een aantal nummers speelt én uitlegd waarover ze gaan. Als je misschien deze blog wel eens eerder hebt gelezen dan weet je dat ik vaker Aaron Sprinkle noem. 🙂 My Hero. En nu ook weer. Ik moet zeggen dat ik naast zijn teksten in liedjes hem nog nooit had horen spreken, maar de uitweiding die hij gaf over het nummer ‘not all bad’ raakte mij.

So I kinda wrote the song from my perspective, but it is really about someone else. It’s weird, I actually almost started crying right now when I played it. It’s weird cause I don’t actually remember writing it, so to me it’s someone else’s song. I can’t even take ownership for it at all.

And it was speaking to me about some of the stuff I’m currently going through really heavily.

And I was thinking about how cool that is when God does stuff like that. He gave me that song. And it’s been so long that I don’t even have the ability to take any ownership in it anymore.

And the lyrics that he gave me, I really believe he gave me, were actually speaking to me right now when I was playing it again. So it’s pretty cool.

 https://www.youtube.com/watch?v=rzGIOhqeaiM

Ik vond het heel tof om te horen hoe Aaron geraakt werd door wat hij ooit zelf schreef. Vandaag ben ik zelf weer bezig geweest met schrijfsels terug lezen en overschrijven. En dat is soms een hele klus. Ik heb er wel een handje van om met potlood in het half donker of met pen lopend op straat dingen neer te krabbelen. Het verhoogd de leesbaarheid van mijn hanenpoten letters niet. Het lastige is ook dat het raden van woorden niet echt makkelijk is. Ik weet maar af en toe waar ik was toen ik schreef wat ik schreef, soms weet ik nog wel waar het over ging maar niet persé welke woorden ik wilde schrijven.

Ik leest altijd oudere boekjes en schrijfsels terug en af en toe is het echt een feest om de woorden te vinden: ‘wow, heb ik dat geschreven?’. ‘geen idee waar dat over gaat maar dat is mooi’ ‘shit, ik was dat alweer vergeten maar it sounds about right’. Van sommige schrijfsels kan ik alle woorden reproduceren ook wal weet ik niet persé wanneer ze zijn ontstaan. Ik herhaal ze zo vaak in mijn hoofd. Ik geloof, net als Aaron Sprinkle dat God ons woorden geeft. Zeker poëzie. Poëzie is meer dan woorden letters en grammatica. Het gaat ergens over waarvan je soms nog niet eens weet wat het is. Daarom is het zo bijzonder om dingen terug te lezen, en zo logisch dat het je wéér raakt.

DSC01404.JPG

Het horen van wat Aaron zegt over zijn teksten en ook het kijken naar ‘the get down’ en de briljante teksten die daar vandaan  komen, vuren een verlangen ook ‘a words smith’ te zijn aan. Ik wil ook dingen schrijven, beschrijven, delen en presenteren, letters, gevoelens, kunst. Dingen. Zingen. Al onze verhalen gaan maar door en door maar de woorden blijven. En ze herinneren ons en ze brengen ons verder. Dat is hoe ik het zie tenminste. Dat is hoe ik het ervaar. En ik moet zeggen het is best wel eng voor mij om te schrijven, voor mij om te delen want als ik deze zinnen nu typ dan weet ik zoiezo: er zijn een eindeloze hoeveelheid fouten te vinden in deze tekst. Spelfouten, tangconstructies, anglicismen misschien ook wel contaminaties en grammaticale missers. En toch. Ooit in New York, in gesprek met een streetartist zei hij ‘I just had to paint’. En in  a way. ‘I just have to write’ het geeft niet of niemand het leest. En of niemand het begrijpt.. Soms doe ik dat zelf niet eens. Maar ik las iets terug vandaag wat ik had geschreven waarom ik het toch doe, dit schrijven, en misschien zelfs ‘op enter drukken en posten’

I love my life. + I’ll

probably regret some things

but allowing myself

to do things is where

self-trust starts.

Advertisements

2 thoughts on “It’s not all bad

    • annelenalj says:

      ik wéét dat dat altijd mis gaat. haha pas na een tijdje snapte ik waar de reactie over ging. what is language if not art? and what is art if not changing the rules?

      Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s